Drie jaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker. Een ingrijpende periode die mijn leven behoorlijk op zijn kop zette.
En net toen ik dacht wat rust te vinden, bracht 2026 opnieuw zorgen.
De diagnose, sterk afwijkende cellen aan mijn baarmoederhals. Opnieuw onderzoeken en een operatie waarbij mijn baarmoeder en eierstokken werden verwijderd.
Soms vraag ik me af hoeveel een mens kan hebben. Maar met mijn positiviteit en humor probeer ik er altijd het beste van te maken.
En dan krijgt mijn moeder de diagnose borstkanker.
Uitgerekend in oktober. De maand waarin drie jaar geleden ook mijn eigen wereld op zijn kop stond.
Ineens ben ik niet meer degene die zelf de onderzoeken en behandelingen ondergaat, maar de dochter die aan de zijlijn staat.
En dat raakt me meer dan ik had verwacht.
Ik weet wat zo'n diagnose met je doet. Juist door mijn eigen ervaringen zou ik haar dit zo graag willen besparen.
Oude herinneringen komen weer boven en terwijl ik mijn eigen ervaringen nog een plek probeer te geven, maak ik me nu zorgen om mijn moeder.
Gelukkig is het graad 1, maar er wachten nog onderzoeken en keuzes.
Ik probeer positief te blijven, maar soms is het gewoon even veel. En dat mag ook.
Natuurlijk ben ik er voor haar, altijd!
Wat ik vooral besef: als het jezelf overkomt, probeer je er het beste van te maken. Maar als het iemand overkomt van wie je zielsveel houdt, voelt het ineens heel anders.
En misschien is dat wel wat me nu het meest raakt.
Reactie plaatsen
Reacties