Wat heb ik dit onderschat... Wat een pijn. Zelfs normaal de trap oplopen lukte nauwelijks. De druk op mijn blaas was misschien nog wel het pijnlijkste van alles. Daarnaast kost alles ontzettend veel energie. Ik merk dat mijn lichaam alle kracht nodig heeft om te herstellen.

De operatie op de 21e staat nu definitief gepland. Het moment waar ik al een tijd tegenop kijk, komt steeds dichterbij.

Soms denk je dat je eindelijk aan het laatste hoofdstuk bent begonnen. Dat alle ellende achter je ligt. Dat de controles minder worden, de ziekenhuizen uit beeld verdwijnen en het leven weer een beetje normaal wordt.

Vanmorgen bij de plastisch chirurg voor controle en beoordeling. Ze wil toch nog proberen de verminkte borst wat mooier te krijgen. Dus sta weer op de wachtlijst voor operatie. Ze gaat er niet in snijden, dat wil ik gewoon echt niet meer. Ze gaat weer een lipofilling doen. 

Zijn het de ontwenningsverschijnselen van de Tamoxifen, is het de wissel van de een naar de ander, of is het een bijwerking van de Letrozol? Als dat laatste het geval is dan kan ik mijn lol op,  het is bijna niet te doen. Zweetaanvallen, slapeloosheid, hoofdpijn niet normaal meer en nog steeds duizelingen maar dan nog ietsje heftiger dan ik al had de afgelopen 2,5 jaar. Daarbij gewoon onwijs emotioneel, maar dat kan ook door alles van de afgelopen tijd zijn en de vermoeidheid.. Even zien hoe het verder gaat de  aankomende dagen. 

Soms lijkt het alsof het leven je geen moment rust gunt.

Soms denk je dat je eindelijk even rust krijgt… en dan komt er weer zo’n telefoontje.