Na ongeveer 3,5 week schrok ik behoorlijk toen ik ineens een heftige bloeding kreeg. Waarschijnlijk had een hechting losgelaten. Toch maar even de poli gebeld en daar werd ik eigenlijk direct teruggefloten: ik had simpelweg te veel gedaan. Als het niet binnen 2 uur zou stoppen moest im me melden. Gelukkig stopte het snel.  Mijn lichaam was duidelijk nog niet zover als mijn hoofd. Het advies was dan ook: een paar dagen écht volledige rust.

Wat heb ik dit onderschat... Wat een pijn. Zelfs normaal de trap oplopen lukte nauwelijks. De druk op mijn blaas was misschien nog wel het pijnlijkste van alles. Daarnaast kost alles ontzettend veel energie. Ik merk dat mijn lichaam alle kracht nodig heeft om te herstellen.

21 juli… het was zover. 

De operatie op de 21e staat nu definitief gepland. Het moment waar ik al een tijd tegenop kijk, komt steeds dichterbij.

De Almere Weerwater Run.

Soms denk je dat je eindelijk aan het laatste hoofdstuk bent begonnen. Dat alle ellende achter je ligt. Dat de controles minder worden, de ziekenhuizen uit beeld verdwijnen en het leven weer een beetje normaal wordt.

Afgelopen week was geen gemakkelijke week. Ik had een reactie op mijn medicatie en voelde me eigenlijk de hele tijd niet echt mezelf. Alsof mijn lichaam en mijn hoofd niet helemaal op dezelfde lijn zaten.

Vanmorgen bij de plastisch chirurg voor controle en beoordeling. Ze wil toch nog proberen de verminkte borst wat mooier te krijgen. Dus sta weer op de wachtlijst voor operatie. Ze gaat er niet in snijden, dat wil ik gewoon echt niet meer. Ze gaat weer een lipofilling doen. 

Zijn het de ontwenningsverschijnselen van de Tamoxifen, is het de wissel van de een naar de ander, of is het een bijwerking van de Letrozol? Als dat laatste het geval is dan kan ik mijn lol op,  het is bijna niet te doen. Zweetaanvallen, slapeloosheid, hoofdpijn niet normaal meer en nog steeds duizelingen maar dan nog ietsje heftiger dan ik al had de afgelopen 2,5 jaar. Daarbij gewoon onwijs emotioneel, maar dat kan ook door alles van de afgelopen tijd zijn en de vermoeidheid.. Even zien hoe het verder gaat de  aankomende dagen. 

Na 2 jaar Tamoxifen op mijn verjaardag over naar Letrozol. Voelt voor mij als weer een stap vooruit. Ik zal alles aangrijpen om kans op terugkeer kleiner te maken. Hopelijk reageer ik ook goed op deze pilletjes. En waar ik ook stiekem op hoop is dat ik wat fitter word en minder duizelingen heb na het wakker worden en soms overvallen ze me. Eerst vandaag vieren dat ik 48 mag worden en genieten van een mooie zonnige dag. Word vervolgd..

Soms lijkt het alsof het leven je geen moment rust gunt.

Soms denk je dat je eindelijk even rust krijgt… en dan komt er weer zo’n telefoontje.

De geprikte hormoonwaarden geven aan dat ik door de overgang heen ben. Dat betekent gaan stoppen met de Tamoxifen en gaan starten met Lezotrol. Nog een aantal weken liggen, deze opmaken en dan over. Ben beniewd! 

Bloed prikken.... 💉

Zo hard, zo genadeloos, te snel! Je bent er niet meer. Rust zacht lieve Wen! 💔

De afgelopen periode stond voor mij volledig in het teken van herstellen. Stap voor stap mijn kracht terugvinden, mijn lichaam weer leren vertrouwen en langzaam weer durven vooruitkijken. En nu kan ik het echt zeggen: het gaat goed met mij. Echt goed. Ik ben goed hersteld van de laatste operatie en voel dat ik er klaar voor ben om kanker achter mij te laten. Om weer te leven in plaats van te overleven.

Mijn nichtje Ellen en ik belden gisteren, ik was met Patrick onderweg van het ziekenhuis naar huis. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze me vertelde dat ze ging rennen voor mij en voor en mijn getroffen familie, geen woorden... Gewoon Trots. Lees haar verhaal maar!

Vanmorgen terug geweest voor controle in het ziekenhuis bij de plastisch chirurg. Alles geneest heel goed, weefsel van de goede borst is onderzocht in is goed. Wat een fijn nieuws! Over 3 maanden terugkomen en dan hopen we dat er aan de rechterborst die er echt nog niet mooi uitziet nog iets kan worden gedaan. Door de verklevingen van de littekens heeft ze niet voldoende vetweefsel kunnen inspuiten en is het gat onder mijn borst waar de infecties zaten nog erg zichtbaar en blijft het ook een hangend zakje. Al met al ben ik nu al blij met het resultaat tot nu, het is al zoveel beter. En daarbij een gezond lichaam, dat is toch echt wel het allermooiste geschenk! Nog een week geen autorijden en de buikband dragen. Nog een paar weken niet mogen tillen, is de lastigste als je je goed voelt. 

De afgelopen dagen stonden voor mij weer volledig in het teken van het ziekenhuis. Afgelopen woensdag ben ik opgenomen en geopereerd aan mijn linkerborst en ook kreeg ik een kleine reconstructie rechts. Mijn rechterborst is in de loop van het hele traject behoorlijk misvormd geraakt door alle complicaties, iets wat mentaal soms best confronterend blijft.

Op Wereldkankerdag sta ik even stil. Niet omdat ik nog vastzit in het verhaal van ziekte, maar omdat ik het bijna kan dichtklappen. Borstkanker heeft een hoofdstuk uit mijn leven opgeëist dat ik nooit zelf had willen schrijven. Het bracht angst, onzekerheid en verlies, maar ook een kracht waarvan ik niet wist dat die zo diep in mij zat.

Vanaf 1 februari is mijn contract aangepast naar 30 uur per week Ik merk wel dat ik daar vrede in heb kunnen vinden — dat het is wat het is, en dat dit nu past bij wat ik aankan.

De dagen voor kerst komt alles weer naar boven. Mijn gedachten en emoties vliegen alle kanten op. Ik realiseer me des te meer hoe de afgelopen 2 jaren ik ben geleefd.

Soms wil ik slapen en lig ik wakker.

De operatie en POK ingreep in september vielen precies in onze geplande vaarvakantie waardoor ik in alle rust heb kunnen aansterken en hoefde ik niet extra te verzuimen. Het was even pittig om weer te starten. Sneller moe en sneller overprikkeld. Elke middag weer een dutje moeten doen na het werken is nog een must om de rest van de dag een beetje mens te zijn. 

Sinds drie weken weer elke avond aan het huppelen op de loopband. Mijn conditie had na de operatie weer een onzettende knauw gekregen. Ik ben heel snel moe bij inspanning  

Het is nu alweer een paar weken geleden dat ik schreef hoe het met me ging. Ik kan zeggen dat het heel erg goed gaat. De hechtingen zijn er 2 weken geleden uitgehaald dat gaat goed. Echter heb ik nog een miniscuul gaatje zitten in de bestraalde huid wat gewoon niet dicht wil. En een hele nare plooi op de borst wat soms nogal kan smetten, heel naar. Dat moet ik paar keer per dag goed schoonmaken. Over een maand pas terug naar de arts. Dan hoop ik echt goed genoeg te zijn genezen zodat ik voor de vervolgoperatie kan worden ingepland.

𝗦𝘁𝗲𝗹 𝗷𝗲 𝗲𝗲𝗻𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿...

Vandaag de Dexa scan gehad,  dit is een scan om te meten hoe de botdichtheid is, dit omdat het vermoeden er is dat ik mogelijk osteoporose (botontkalking) heb. Twee uur later was de uitslag al te lezen in mijn dossier. De metingen zijn normaal! Yessss! Dat ik binnen één jaar twee keer een rib heb gebroken kan dus heel plaatselijke broosheid zijn wat is veroorzaakt door de bestralingen, of gewoon dikke pech. Ik ben weer blij en opgelucht in ieder geval. 

Het is weer.zo'n nacht.... En waarom ik nu weer wakker.lig? Ik heb werkelijk geen idee. Het.gaat.toch goed? Het zal de Tamoxifen wel zijn, die was ik vergeten, dus vanavond pas ingenomen.. Maar ruk is het wel dat schaapjes tellen, ach... We zien wel weer hoe de dag verloopt. 

Vanmorgen de poliklinische ingreep gehad.  Ballon en drain eruit, gat dicht gehecht. En dan nu weer herstellen. Het viel me al met al reuze mee, Zo'n ontzettend opgelucht gevoel nu.

Gisteren dus bij dr. Knottenebelt geweest. Daar besloten dat ze vrijdag (morgen) de ballon eruit haalt en zo ruimte heeft om het gat te dichten. 

Het vorige bericht met veel emotie geschreven.

Ik lig weer eens wakker. Er gaat van alles door mijn hoofd. Het gaat niet goed, maar we zijn met de boot weg. Had zo'n zin in deze vakantie. Helaas, we hebben zojuist om 5 uur 's nachts besloten morgen terug naar huis te gaan. Ik loop met een gat in mijn borst en de ballon is zichtbaar. Ik loop helemaal leeg door het wondvocht wat eruit blijft sijpelen. Ik ben het zo zat. De pijn,  de ellende. Ik wil mijn leven terug! 

Maandag 1 september;

Maandag: 

Maandagochtend: 

Ik werd vanmiddag gebeld door de Janet van de mammacare. Er is toch nog overleg geweest met de  chirurg dr. Bartels. Ook zij wil mij toch wel zien. Dus volgende week maandag naar de plastisch chirurg en dan dinsdag naar de chirurg. Wat een poppenkast allemaal, ik laat het allemaal maar op me af komen en wil zo graag van al deze ellende af.. 

Gisteren bij dr. Knottenbelt geweesr en ook bij mamma verpleegkundig specialist. Het is een raadsel, de borst krimpt en kruipt omhoog door de spanning op de huid. Ze willen dat er dmv een echo checken of er geen schade, abcessen of vocht zit Ik kon vandaag al vroeg terecht voor de echo.

Nu 1,5 week aan de amoxicilline maar het word er niet beter op, eerder slechter. Het lijkt wel of ik helemaal niet meer reageer op de medicatie na zoveel maanden.

Vandaag naar de Poli geweest. Dr. Knottenbelt is er net als ik helemaal klaar mee. We wachten tot het rustig is en dan gaat ze met de borst aan de slag.  We gaan nu niet wachten tot ik zonder antibiotica kan, want dat kan ik dus niet. Vermoeden is wrijving van de prothese tegen een overgevoelige huid (door de bestralingen). Er zit namelijk niets meer aan vetweefsel tussen. Je voelt de prothese zo zitten. Optie 2 deze prothese laten zitten en eigen vetweefsel ertussen te spuiten. Optie 1 moet ik weer onder het mes, Optie 2 kan poliklinisch als het goed is. 18 augustus terug, even de antibiotica de tijd geven. 

Vanmorgen wakker geworden met een pijnlijke borst. Er zit weer spanning op. Hij ziet er nog rustig uit dus ik dacht dat ik er in mijn slaap op gelegen had. Gaat wel weer over denk ik nog.

Gisteren gehoord dat mijn oom is overleden. Jaren gestreden tegen deze K. ziekte. Het is confronterend en ik ben er best verdrietig van. 

Twee weken verder nu.. Het blijft rustig zonder de amoxicilline. Mijn arm ook meer onder controle door 's morgens de kous te dragen. Op deze manier kan ik snel de therapie gaan afbouwen. 

Sinds vandaag gestopt met de Amoxicilline... 

In Spanje op vakantie, het is er heerlijk. Nu 1 week 2 x amoxicilline geslikt. Vanaf morgen naar 2 weken 1 stuk. Spannend vind ik het wel, hoe zal het nu gaan met mijn borst zonder de antibiotica? Blijven de ontstekingen weg dit keer? Duinen maar..

Bijna op vakantie, dat houdt in niet naar therapie te kunnen. Aangezien de pijn (geklop) in de arm en tintelende vingers er nog steeds zijn heeft Romee, mijn therapeute mij een kous aangemeten zodat het allemaal beter door zou moeten stromen. Nou hopen dat het helpt en zo 2 weekjes zonder therapie draaglijk zijn.

Wat een week.. Een goede kerngezonde collega ineens overleden.  Te bizar voor woorden, hij appte mij regelmatig tijdens mijn strijd. Zaterdag de uitvaart gehad, hij had nog zoveel plannen voor zijn naderende pensioen, zoals touren op zijn geliefde motor.Terug van de uitvaart met vriendinnen naar de Toppers in Arena geweest. Emma Heesters trad op met het nummer i'm a survivor, die kwam binnen! Vandaag ontwaakt in Thermae 2000, stond ook al even geboekt. Heerlijk samen genoten. En weer helemaal zen. Maar ik besef me meer en meer dat we vooral moeten genieten en er alles uit moeten halen. 

Vandaag naar de oncoloog geweest voor controle. Klachten die ik heb doorgenomen. Duizelingen, beroerd worden door de vermoeidheid, concentratieproblemen en slechter zien. De vraag is of het schade is door de chemo of dat het bijwerkingen zijn van de Tamoxifen.