Als kanker niet alleen je lichaam verandert...

Als mensen veranderen door kanker, krijgen ze soms ook een heel andere kijk op het leven. Op wat belangrijk is. Op geluk. Op liefde. En blijkbaar ook op hun huwelijk.

De afgelopen tijd besef ik steeds meer dat er voor mij meer nodig is in een huwelijk. Dat er misschien ook meer geluk kan zijn dan wat ik nu voel.

Sterker nog... ik ben niet gelukkig.

En dat vind ik ontzettend moeilijk om hardop te zeggen. Want waar ligt dat dan aan? Ligt het aan mij? Ligt het aan Patrick? Of is het gewoon een combinatie van ons allebei?

Patrick is altijd goed voor mij geweest. Zeker in de zorgende en praktische zin. Ik kwam niets tekort. Hij stond er, regelde dingen en zorgde voor me. Daar zal ik hem ook nooit tekort in doen.

Maar affectie tonen... dat kan hij niet. Althans, dat is mijn waarheid en hoe ik het al die jaren heb ervaren.

Ik heb de afgelopen jaren zoveel verdriet en angst gevoeld. En ik heb ook regelmatig aangegeven dat ik méér nodig had. Niet meer spullen, niet meer praktische hulp. Maar gewoon die arm om me heen. Troost. Genegenheid. Warmte. Het gevoel dat iemand je vasthoudt als je wereld even instort.

Maar Patrick kan me dat niet geven.

En daardoor heb ik me, ondanks dat ik getrouwd ben, heel vaak ontzettend eenzaam en alleen gevoeld.

Avond na avond alleen naar bed, omdat het voor Patrick nog te vroeg is. En dan denk ik: waarom kom je niet gewoon even naast me liggen? Al is het maar even. Even samen. Even tegen elkaar aan. In je armen in slaap vallen...

Ik ken dat eigenlijk niet.

En dus ben ik heel wat avonden huilend en alleen in slaap gevallen.

Na de laatste zware periode is er iets in mij veranderd. Misschien is het besef gekomen dat als ik me binnen mijn huwelijk zo vaak alleen voel... ik net zo goed écht alleen kan zijn.

Dat is een harde conclusie. Eentje die pijn doet en waar ik zelf ook nog niet helemaal uit ben.

Maar dit is niet het enige...

Wordt vervolgd.