De afgelopen periode stond voor mij volledig in het teken van herstellen. Stap voor stap mijn kracht terugvinden, mijn lichaam weer leren vertrouwen en langzaam weer durven vooruitkijken. En nu kan ik het echt zeggen: het gaat goed met mij. Echt goed. Ik ben goed hersteld van de laatste operatie en voel dat ik er klaar voor ben om kanker achter mij te laten. Om weer te leven in plaats van te overleven.
Maar terwijl ik voorzichtig het licht weer zie, werd mijn wereld opnieuw stilgezet door het nieuws over Wendy.Wendy wordt niet meer beter.
Die woorden voelen zo hard, zo definitief, zo oneerlijk. Het is bijna niet te bevatten. Hoe kan het dat ik mag herstellen en vooruit mag kijken, terwijl zij moet accepteren dat haar toekomst er zo anders uitziet? Het voelt alsof vreugde en intens verdriet tegelijkertijd in mijn hart wonen. Alsof mijn eigen herstel ineens een rand van schuld en machteloosheid heeft gekregen.
Wendy… zo’n warm en liefdevol mens. Iemand die er altijd is voor anderen. Juist zij verdient het om oud te worden, om te genieten, om plannen te maken. Het idee dat haar tijd zo kostbaar en zo beperkt is, breekt mijn hart. Mijn hart huilt om haar, om haar gezin, om alles wat nog gaat komen.
Het leven kan zo genadeloos oneerlijk zijn.Waar ik langzaam mijn kracht terugvind en weer durf te dromen, moet Wendy straks al afscheid nemen van zoveel zekerheden. Dat besef raakt mij diep. Het maakt me stil. Het maakt me verdrietig op een manier die moeilijk uit te leggen is.
En toch voel ik ook dankbaarheid. Dankbaar dat ik hier sta. Dat ik mag herstellen. Dat ik nog tijd krijg. Maar die dankbaarheid voelt anders nu. Intenser. Breekbaarder.
Vandaag leef ik met een dubbel gevoel. Met hoop voor mezelf en met een intens verdriet om Wendy. Met de wens dat haar gezin haar nog zoveel mogelijk warmte en liefde kan geven.
Soms zijn er geen juiste woorden.Alleen het rauwe besef: waarom zij niet… en ik wel.
(Deze ketting met infinity hanger heb ik gekregen van Wendy en Nicol. Doe hem niet snel keer af)
Reactie plaatsen
Reacties