Waarom ik wel… en jij niet?
Soms is het leven niet alleen oneerlijk.
Soms is het ronduit wreed.
Ik weet nog hoe het voelde om te vechten.
Hoe elke dag draaide om hoop. Om doorgaan.
Om blijven geloven dat het beter zou worden.
En dat werd het.
Ik mocht herstellen. Ik kreeg mijn leven terug.
Maar gisteren zat ik tegenover jou.
Mijn lieve collega.
Maar eigenlijk veel meer dan dat.
Mijn vriendin.
Even oud.
Zelfde fase in het leven.
En toch… een compleet ander pad.
Waar ik mocht vechten met uitzicht op beter,
vecht jij een strijd die je niet kunt winnen.
En dat voelt zo oneerlijk dat het bijna niet te dragen is.
Gisteren kwam ik bij je met iets tastbaars.
Een bedrag, ingezameld met liefde.
Voor jou. Voor jullie.
Om herinneringen te maken.
Want als er iets is wat nog telt,
dan zijn het momenten.
Samen.
Lachen.
Vasthouden.
Maar terwijl ik daar zat,
voelde ik iets wat ik niet wilde voelen.
Twijfel.
Gaat dit nog lukken?
Komt er nog zo’n dag?
Hebben jullie daar nog de tijd voor?
En die gedachte…
die breekt me.
Ik keek naar je.
Zo moe. Het gaat te snel.
En alles in mij wilde maar één ding:
Dat ik iets kon doen.
Dat ik het kon overnemen.
Dat ik het kon veranderen.
Maar ik kon alleen maar daar zitten.
Tegenover je.
Je even vasthouden.
En hopen dat je voelde hoeveel je voor me betekent.
Sinds gisteren blijft één vraag door mijn hoofd gaan:
Waarom ik wel… en jij niet?
Ik heb er geen antwoord op.
Niemand heeft dat.
Maar wat ik wél weet,
is dat het leven soms geen logica kent.
Geen eerlijkheid. En heel gemeen is.
Geen verdeling die klopt.
Ik weet niet of ik je nog een keer kan knuffelen.
En dat besef doet pijn op een manier die niet uit te leggen is.
Maar als ik je gisteren iets heb willen meegeven,
dan is het dit:
Dat je geliefd bent.
Dat er veel mensen zijn die van je houden.
Dat je niet alleen bent.
En dat er een hele groep mensen is
die alles zou geven
voor een lang leven, een reisje of iets met je gezin.
Misschien worden het geen grote plannen meer.
Misschien zit het straks in kleine momenten.
Een hand vasthouden.
Een blik.
Een zachte lach.
Maar ook dát zijn herinneringen.
Misschien wel de meest waardevolle die er zijn.
Lieve Wendy,
Als ik je nog een keer mag zien, mag vasthouden,
mag zeggen wat je voor me betekent…
dan hoop ik dat ik de juiste woorden vind.
Maar voor nu is dit wat ik je wil meegeven:
Je bent niet alleen.
En je bent zó, zó geliefd.
Reactie plaatsen
Reacties