Soms lijkt het alsof het leven je geen moment rust gunt.
Net wanneer je denkt dat je alles wel gehad hebt, komt er weer iets op je pad. Iets wat je opnieuw raakt. Waarvan de moed je weer even de schoenen zakt.
En juist op die dan wil ik geen woorden. Geen goedbedoelde adviezen. Geen drukte, geen mensen om me heen. Dan wil ik alleen zijn. Even helemaal niets hoeven.
Rust in mijn hoofd. Stilte om me heen.
De liefde van mensen die.mij lief zijn kan dan zo verstikkend voelen. Alsof het me benauwt, terwijl ik weet dat het goed bedoeld is. Maar soms heb je even niemand nodig — soms heb je ruimte nodig.
Ruimte om te voelen Ruimte om te ademen. Om gewoon even te bestaan zonder verwachtingen.
Gewoon even Alleen....
Reactie plaatsen
Reacties