De operatie op de 21e staat nu definitief gepland. Het moment waar ik al een tijd tegenop kijk, komt steeds dichterbij.
Ik merk dat het me veel meer doet dan ik had verwacht. Ik ben moe, verdrietig en vooral bezig om alles een plekje te geven. Op dit moment wil ik het liefst alleen zijn. Niet omdat ik mensen die me lief zijn niet waardeer, maar omdat ik simpelweg voel dat ik de rust nodig heb om alle emoties te verwerken.
Steun komt soms uit een hoek waar je het totaal niet verwacht. Een lief berichtje, een onverwacht telefoontje of iemand die gewoon even laat weten dat hij of zij aan je denkt.
Ik weet dat ik hier ook weer doorheen kom. Alleen voelt het vandaag nog niet zo. Voor nu probeer ik dag voor dag te leven en de ruimte te geven aan alles wat ik voel. Dat is op dit moment meer dan genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties