Wat heb ik dit onderschat... Wat een pijn. Zelfs normaal de trap oplopen lukte nauwelijks. De druk op mijn blaas was misschien nog wel het pijnlijkste van alles. Daarnaast kost alles ontzettend veel energie. Ik merk dat mijn lichaam alle kracht nodig heeft om te herstellen.
Nu, anderhalve week later, heb ik heel voorzichtig mijn eerste stapjes buiten de deur gezet. Ik ben zelf even naar het centrum hier om de hoek gereden met de auto, naar de nagelstudio. Dat ging gelukkig goed en voor mij voelde het als een soorrt overwinning.
Deze week is het gelukt om elke dag twee uurtjes vanuit huis te werken. Hopelijk kan ik volgende week weer voorzichtig beginnen met één werkbezoek per dag, bijvoorbeeld in Diemen of Amsterdam Zuidoost. Nog niet te ver van huis, zodat ik goed kan aanvoelen wat wel en niet gaat. Stap voor stap moet dat toch weer mogelijk zijn?
Reactie plaatsen
Reacties