Hoeveel kan een mens dragen?
Wat een leuk verjaardagscadeautje…Maar dan eentje die je niemand gunt.
Zondag 11 oktober, de dag na haar verjaardag, ontdekt mijn moeder een knobbeltje in haar borst.
Mijn dochter Dagny gaat nog even bij oma langs voor haar verjaardag. Mijn moeder laat haar het knobbeltje voelen en Dagny is duidelijk: “Oma, hiermee moet je echt naar de dokter."
Woensdag 14 oktober kan ze terecht bij de huisarts. En dan gaat het ineens snel. Een verwijzing voor een mammografie, echo en biopt. Maar eigenlijk wordt het daar al uitgesproken. Ze zijn voor 95% zeker.
Borstkanker.
Dat ene woord. Dat verschrikkelijke woord dat ik zelf drie jaar geleden ook te horen kreeg.
En nu mijn moeder. Mijn eigen moedertje.
Hoe bizar kan het leven lopen?
Drie jaar geleden stond mijn eigen wereld stil. Een achtbaan van onderzoeken, behandelingen, operaties en onzekerheid volgde. Een periode die ontzettend veel van me heeft gevraagd.
En nu zitten we opnieuw in diezelfde achtbaan. Alleen deze keer ben ik niet degene die de diagnose krijgt, maar mijn moeder. En sta ik ernaast. Machteloos.
Donderdag heeft ze een afspraak bij dokter Van der Meij, de chirurg bij wie ik zelf ook onder behandeling ben geweest voordat dokter Bartels het overnam. Hoe vreemd is het om opnieuw die bekende namen en datzelfde traject tegen te komen? Dan hopen we meer te weten over het type tumor en het behandelplan.
Ondertussen gaat het met mijn eigen herstel gelukkig goed. Bijna drie maanden na mijn laatste operatie begin ik eindelijk weer wat meer mezelf te worden. Mijn lichaam herstelt, mijn energie komt langzaam terug en ik had zo gehoopt dat er nu eindelijk wat rust zou komen.
Maar het leven heeft blijkbaar andere plannen.
Natuurlijk ben ik er voor mijn moeder. Zoals zij er altijd voor mij is geweest. Ik wil haar vasthouden, beschermen en het liefst alles bij haar wegnemen.
Tegelijkertijd brengt dit zoveel herinneringen aan mijn eigen traject terug. Alles wat ik zelf heb meegemaakt, komt ineens weer heel dichtbij.
Hoeveel kan een mens eigenlijk dragen?
Na drie jaar vechten, herstellen en doorgaan had ik zo gehoopt op een periode zonder ziekenhuizen, uitslagen en onzekerheid. Gewoon even leven, zonder dat die ziekte steeds op de achtergrond aanwezig is.
En juist nu, in dezelfde maand waarin ik drie jaar geleden mijn eigen diagnose kreeg, wordt onze familie opnieuw hiermee geconfronteerd.
Ik probeer niet te ver vooruit te kijken. Eerst donderdag. Eerst de uitslagen. Eerst weten waar we aan toe zijn.
Maar één ding weet ik zeker: mam, je hoeft dit niet alleen te doen. Al vraag ik me soms oprecht af hoeveel er nog op mijn schouders past.
Wordt vervolgd…
Reactie plaatsen
Reacties