Vanaf 1 februari is mijn contract aangepast naar 30 uur per week Ik merk wel dat ik daar vrede in heb kunnen vinden — dat het is wat het is, en dat dit nu past bij wat ik aankan.
Mentaal blijft het natuurlijk zoeken naar balans. De ene dag voelt zwaarder dan de andere. Soms gaat alles bijna vanzelf, en soms kost het me merkbaar meer energie. Dat geldt eigenlijk net zo goed voor het fysieke stuk. Autorijden bijvoorbeeld — iets wat ooit zo vanzelfsprekend was — vraagt nu nog regelmatig veel concentratie en energie.
En eerlijk is eerlijk: rond een uur of drie ben ik vaak echt uitgeblust. Op. Leeg. Dan voel ik dat mijn batterij simpelweg op is voor die dag.
Maar weet je? Dat is oké.
Ik ben vooral dankbaar. Dankbaar dat ik er nog ben. Dat ik, ondanks alles, nog steeds mijn werk kan doen — en ook nog met ontzettend veel plezier. Werk geeft me structuur, zingeving en een gevoel dat ik meedraai.
Daarnaast ben ik mijn werkgever enorm dankbaar. Voor het meedenken, het begrip en de ruimte die ik krijg. De aanpassing naar 30 uur, verdeeld over zes uurtjes per dag, maakt een wereld van verschil. Het geeft me de mogelijkheid om te blijven werken, zonder mezelf compleet voorbij te lopen.
Het is niet altijd makkelijk, maar het is goed zoals het nu is. Stap voor stap. Dag voor dag. En met vertrouwen dat ook dit weer verder zal groeien.
Reactie plaatsen
Reacties
Herkenbaar... ik werk ook weer 30 uur. R volle dagen vragen iets van mij wat normaal zo gewoon was... net als auto rijden.. 4 volle dagen werken. Een kind van 10 en een huishouden, en dat alles in mijn uppie. Het is zwaar maar het is wat het is en ik heb geen keus het anders te kunnen indelen. 6 uur per dag verdelen over 5 dagen zou ook voor mij beter passen... maar ja.... ik trek me op aan jouw verhalen om mijn lijf beter te begrijpen. We zijn geen 20 meer en daarnaast is ons lichaam uitgeput geweest om een ziekte te bestrijden die we gehoopt hadden nooit te krijgen. We zijn bikkels! Trots op jou.... gewoon om wie je bent!