Op Wereldkankerdag sta ik even stil. Niet omdat ik nog vastzit in het verhaal van ziekte, maar omdat ik het bijna kan dichtklappen. Borstkanker heeft een hoofdstuk uit mijn leven opgeëist dat ik nooit zelf had willen schrijven. Het bracht angst, onzekerheid en verlies, maar ook een kracht waarvan ik niet wist dat die zo diep in mij zat.
Volgende week volgt de laatste operatie. Mijn linkerborst wordt geopereerd, en hoe vreemd het ook klinkt: het voelt niet als iets wat mij wordt afgenomen, maar als iets wat mij wordt teruggegeven. Rust. Afsluiting. Een punt achter een zin die veel te lang doorging. Dit is het moment waarop mijn lichaam en mijn hoofd samen mogen zeggen: we zijn erdoorheen gekomen.
Na deze operatie mag het boek dicht. Niet om te vergeten, maar om verder te kunnen. Ik draag het verhaal met me mee, maar het bepaalt me niet meer. Ik kijk vooruit, met littekens die geen zwakte tonen, maar overleving. Vandaag sta ik stil bij iedereen die nog midden in het verhaal zit — en bij mezelf, omdat ik bijna aan het einde ben. En dat einde? Dat voelt als een nieuw begin.
Reactie plaatsen
Reacties