De afgelopen dagen stonden voor mij weer volledig in het teken van het ziekenhuis. Afgelopen woensdag ben ik opgenomen en geopereerd aan mijn linkerborst en ook kreeg ik een kleine reconstructie rechts. Mijn rechterborst is in de loop van het hele traject behoorlijk misvormd geraakt door alle complicaties, iets wat mentaal soms best confronterend blijft.
De operatie is vooralsnog geslaagd en daar ben ik enorm dankbaar voor. Het ziet er op dit moment mooi uit, al is het verschil tussen beide borsten nog goed zichtbaar. Rechts is nog wat kleiner, terwijl links natuurlijk nog flink opgezet is door de operatie. Tijdens de ingreep hebben ze buikweefsel gebruikt om te reconstrueren, en ik hoop echt dat dit de allerlaatste operatie in dit hele proces is geweest.
Wat me trouwens verraste, was dat mijn nichtje Ellen mij kwam opnemen. Haar laatste week werkzaam in het Flevoziekenhuis, het heeft zo moeten zijn. Dat gaf me zo’n warm gevoel in een toch al moeilijke periode. Over twee weken mag ik terug voor controle. Tot die tijd moet ik het weer rustig aan doen: niet autorijden, niet tillen en vooral goed rust nemen, want het herstel duurt anders alleen maar langer. Ik draag een buikband die minimaal drie weken om moet blijven tot de volgende controle. Die zit enorm strak, dus je kunt je voorstellen hoe blij ik was dat hij er gisteren even af mocht tijdens het douchen.
Douchen is nu sowieso een hele onderneming. Ik moet wachten tot Patrick ’s avonds thuis is van zijn werk, want ik kan die band zelf niet omdoen — ik mag geen kracht zetten. Ook de hond uitlaten zit er dus even niet in. Het wordt weer een paar dagen rustig aan op de bank. Hopelijk kan ik volgende week alweer een beetje vanuit huis werken, en stap voor stap gaat het dan hopelijk beter. Voor nu is het vooral luisteren naar mijn lichaam en de tijd zijn werk laten doen.
Reactie plaatsen
Reacties