Afgelopen week was geen gemakkelijke week. Ik had een reactie op mijn medicatie en voelde me eigenlijk de hele tijd niet echt mezelf. Alsof mijn lichaam en mijn hoofd niet helemaal op dezelfde lijn zaten.
Tegelijkertijd was Patrick voor zijn werk in Frankrijk. Normaal gesproken zou ik dat misschien lastig vinden, maar eerlijk gezegd deed de rust me ook goed. Het alleen zijn gaf me de ruimte om stil te staan bij alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd en wat dat met me doet.
Of het door de nieuwe medicatie komt dat mijn gevoelens zo door elkaar lopen, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik soms niet meer goed weet wat ik voel, of misschien zelfs hoe ik me zou moeten voelen. Het ene moment gaat het redelijk, het volgende moment word ik overspoeld door emoties. Het voelt als een rollercoaster waar ik niet altijd grip op heb.
Voor nu merk ik dat ik vooral behoefte heb aan rust. Even geen verwachtingen, geen moeten, maar gewoon de ruimte om alles een plekje te geven. Stap voor stap, dag voor dag.
Reactie plaatsen
Reacties