Soms denk je dat je eindelijk aan het laatste hoofdstuk bent begonnen. Dat alle ellende achter je ligt. Dat de controles minder worden, de ziekenhuizen uit beeld verdwijnen en het leven weer een beetje normaal wordt.
Dat dacht ik ook. De afgelopen jaren stonden in het teken van Chemo, Bestralingen. Operaties. Herstel. Littekens. Angst. Onzekerheid. Opnieuw leren vertrouwen op mijn lichaam. Ik onderging meerdere operaties, krijg hormoontherapie en probeer ondertussen mijn leven, werk en dagelijkse bezigheden zo goed mogelijk op te pakken.
Maar eerlijk? Ik ben het zat.
Het afgelopen jaar voelde soms als een aaneenschakeling van tegenslagen. Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel. Het verlies van Wendy heeft diepe indruk gemaakt. Het besef dat het leven zo oneerlijk kan zijn, dat mensen die je lief zijn veel te vroeg worden weggenomen, laat je niet meer los. Haar strijd, haar kracht en uiteindelijk haar afscheid hebben me meer geraakt dan ik ooit onder woorden kan brengen.
En terwijl ik dat verdriet nog steeds met me meedraag, zijn er spanningen in mijn huwelijk en blijven de medische dossiers zich vullen.
Na een afwijkend uitstrijkje volgden onderzoeken, een colposcopie en opnieuw dat bekende gevoel van spanning. Wachten op uitslagen. Wachten op duidelijkheid. Wachten op wat er nu weer komt.
De biopt was niet goed. Inmiddels sta ik opnieuw op de wachtlijst voor 2 operaties. Op mijn scherm zie ik woorden staan als "TLH inclusief adnexa". Een totale verwijdering van de baarmoeder, baarmoederhals, eileiders en eierstokken. Daarnaast staat er nog een opname gepland voor een tweede lipotransfer van buikvetten naar borst.
Er is nog geen operatiedatum bekend, ze gaan proberen het te combineren zodat ik niet twee keer onder narcose hoef.
Dus weer wachten.
En misschien is dit wel het moment om eerlijk te zeggen wat ik echt voel.
Ik ben er zó ongelooflijk klaar mee.
Klaar met ziekenhuizen. Klaar met onderzoeken. Klaar met uitslagen. Klaar met wachten. Klaar met telkens weer een nieuw hoofdstuk waarvan ik dacht dat het nooit geschreven hoefde te worden.
Toch weet ik ook dat ik geen keuze heb. Net zoals al die keren hiervoor zal ik ook deze stap zetten. Niet omdat ik sterk wil zijn, maar omdat ik moet.
Ik hoop nog steeds dat er een dag komt waarop ik een blog kan schrijven zonder medische termen, zonder operaties en zonder onzekerheid. Een dag waarop gezondheid niet meer dagelijks aanwezig is in mijn gedachten.
Tot die tijd blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan.
Stap voor stap.
Ook als ik het zat ben. Juist dan...
Reactie plaatsen
Reacties